Istotne znaczenia dla efektu leczenia ma samodyscyplina i stosowanie się do wyznaczonych zaleceń. Zachowanie pewnego rygoru w trakcie terapii, jak i w pierwszym okresie po jej zakończeniu, jest czynnikiem kluczowym. Zależność ta wynika przede wszystkim z czasu gojenia się i rekonwalescencji uszkodzonych i nadwyrężonych struktur. W okresie tym dochodzi również do wypracowania nowych nawyków postawy. Jeżeli nie uda się wypracować poprawnej postawy, wówczas kręgosłup będzie obciążany w zmienionej statyce, a dodatkowo będzie pozbawiony starych „mechanizmów kontroli”. Chodzi tu głównie o kontrolę mięśniową, zabezpieczającą stabilność układu, która w pierwszym okresie po terapii jest zakłócona. Podobny efekt daje również długotrwałe przebywanie w łóżku, do którego zmusza choroba i ból. Po dłuższym okresie leżenia w łóżku, kontrola mięśniowa zostają zakłócona, a powrót do właściwych mechanizmów wymaga czasu – treningu, tak aby w pełni odbudować mechanizmy  kontroli postawy. Analogicznie działa to w zespołach bólowych. Zanim wróci się do normalnych zachowań  “po chorobie” musi upłynąć trochę czasu. Jeżeli nie zachowamy odpowiedniej ostrożności w tym właśnie okresie, to efektem tego może być szybki powrót do patologii sprzed leczenia, czasami z podobnymi lub nawet większymi dolegliwościami. Niestety nie ma możliwości, aby uszkodzony segment unieruchomić bez ingerencji chirurgicznej tak, aby nie było w nim ruchu, a dysk się „zagoił”. Stabilizacja pasami, czy gorsetem całego odcinka kręgosłupa nie daje unieruchomienia pojedynczego segmentu. Widać tu wyraźnie, że możliwości zdrowienia uszkodzonych struktur są bardzo ograniczone. Jeżeli unieruchomi się cały odcinek kręgosłupa na dłuższy okres, to istnieje realne zagrożenie wyłączenia właściwej pracy mięśni, a w tym przypadku wzajemnej kontroli mięśni stabilizujących kręgosłup. Niesie to za sobą szereg innych odległych w czasie negatywnych skutków. Taki efekt bardzo często zauważa się, gdy zbyt długo pacjent nosi kołnierz ortopedyczny i nie prowadzi odpowiedniej profilaktyki mięśni. Nieprawidłowości te występują również po każdym unieruchomieniu gipsowym, na przykład w złamaniach kości, gdy na jakiś czas wyłącza się pracę mięśni. Na tych przykładach widać, że  dbałość o zabezpieczenie stabilności dynamicznej i prawidłowej postawy ciała w czasie leczenia w zespołach bólowych kręgosłupa jest bardzo ważnym zadaniem dla pacjenta. W sposób rzeczywisty i bezpośredni wpływa to  na proces leczenia tkanek. Mamy tu na myśli proces samoleczenia, czyli – proces tworzenia się blizny  i regeneracji uszkodzeń strukturalnych, w przypadku kiedy jest to możliwe.